เพื่ อ นสนิ ท *

ก็คือ
เพื่อนธรรมดาๆคนนึง
ที่ดันสนิทกันมากกว่าเพื่อนธรรมดาๆทั่วๆไป

ซึ่ ง มันก็ต้องมีอะไรหลายๆอย่าง

ที่คล้ายๆกับเรามากกว่าเพื่อนคนอื่นถึงจะมาสนิทกันได้

... บางทีอาจไม่ใช่ นิสั ย
... บางทีอาจไม่ใช่ หน้ าต า
... บางทีอาจไม่ใช่ ฐ าน ะ
... บางทีอาจไม่ใช่ ระดั บคว ามรู้

... แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่างที่ต้องเป็น

" มั นค น นี้ เ ท่ า นั้ น ที่ มี "

. .
... บางครั้ง

... เราก็ไม่ไปที่ที่เราอยากไป
... เพียงเพราะว่ามันไม่ไปด้วย

... บางครั้ง
... นั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนานแต่แค่เห็นหน้ามัน
... น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตายกลับทะลักออกมาได้จนหมด

... บางครั้ง
... ถ้ามีเสียงหัวเราะของมันด้วย
... เราจะหัวเราะได้ดังกว่านี้

... บางครั้ง
...ร้อยคำปลอบใจของใครก็ไม่รู้

... ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมันที่แค่ตบเบาๆที่หัวไหล่
บอกเป็นนัยๆว่า


กู อ ยู่ต รงนี้ *

...
...
ชอบคำๆนึงที่บอกว่า


. . . . . เ ร า ไม่ ไ ด้ เ ป็ น แ ค่ เ พื่ อ น . .
. . . แต่ เ ร า เ ป็ น ตั้ ง เ พื่ อ น ต่ า ง ห า ก. .

แบ บนี้ละ มั้งที่เค้ าว่า

'เ พื่อ น

คือคนที่สามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ'
'แต่ลุกจากกันไปได้เหมือนคุยกันไปนับล้านคำ'


... 'เพื่อน'
'คือคนที่เมื่อเราสุขเราไม่เห็นมันอยู่ในสายตา'
. 'แต่ เ ป็ น ค น ไ ม่ มี วั น ป ล่ อ ย ใ ห้ เ รา ล้ ม ลง

ไ ม่ว่ า เ ร า จ ะ ไ ป เ จ็บ ม าจ า ก ไ ห น .